9 interessante Feiten over de Blauwe Moskee in Istanbul

De Blauwe Moskee is niet de officiële naam van de iconische bezienswaardigheid. Het heet oorspronkelijk de Sultan Ahmetmoskee, genoemd naar Ahmed I, de sultan van het Ottomaanse Rijk van 1603 tot 1617. Hij gaf opdracht tot de bouw in 1609, vandaar de naam Sultan Ahmetmoskee. Zijn tombe ligt aan de noordkant van de moskee tegenover het Sultanahmet Park.

Sultan Ahmetmoskee wilde de grootsheid van de Hagia Sophia overtreffen, wat leidde tot de indrukwekkende schaal en ingewikkelde details van de moskee. Hij wilde zijn vroomheid etaleren, een afspiegeling van zijn Ottomaanse voorouders. Hij nam actief deel aan en hield toezicht op de bouw van de moskee en werkte zelfs als arbeider op de eerste dag. Er wordt aangenomen dat de bouwkosten meer dan 180 miljoen akçes bedroegen.

Sultan Ahmed I begon op 19-jarige leeftijd met de bouw van de moskee, wat tot kritiek leidde van Ottomaanse geleerden en het publiek. In tegenstelling tot eerdere sultans die oorlogsbuit gebruikten voor moskeeën, gebruikte Sultan Ahmed fondsen uit de schatkist als gevolg van militaire tegenslagen tegen de Habsburgse monarchie en Perzië. De bouw begon in 1609 op de locatie van het voormalige Byzantijnse paleis, symbolisch tegenover Hagia Sophia en het Hippodroom.

De moskee heeft ongeveer 20.000 turkoois gekleurde, handgemaakte Iznik tegels en blauw geschilderde bovenverdiepingen, waardoor een betoverend interieur ontstaat. Het woord 'Iznik' komt van een populair gebied tijdens de Ottomaanse overheersing. Omdat de tegels overwegend blauw zijn, kreeg de moskee de bijnaam 'Blauwe Moskee'. Deze tegels laten ingewikkelde bloemmotieven zien, zoals tulpmotieven, cipressen, rozen en vruchten, die beelden oproepen van een weelderig paradijs.

De moskee staat op de overblijfselen van het Grote Paleis van Constantinopel, gelegen aan wat nu het Sultanahmetplein is. Oorspronkelijk heette het Hippodroom en was het een groot stadion voor wagenrennen. Sommige monumenten van deze historische plek staan nog steeds op het plein. De moskee grenst aan de Hagia Sophia, waardoor een iconische skyline ontstaat die de vermenging van Byzantijnse en Ottomaanse bouwstijlen symboliseert.

De Blauwe Moskee, met zijn iconische zes minaretten, toont de klassieke Ottomaanse architectuur in Istanbul. Binnen liggen 20.000 Iznik tegels langs het hoge plafond, met ingewikkelde bloemmotieven. Het interieur wordt verlicht door 260 ramen, ooit versierd met 17e-eeuws glas-in-lood, nu vervangen door replica's. Het heeft ook een grote koepel en acht kleinere, wat een visueel verbluffende plaats van aanbidding oplevert.

Tijdens de Ottomaanse overheersing hadden de meeste moskeeën één, twee of vier minaretten. De zes minaretten van de Blauwe Moskee baarden daarom zorgen, vooral omdat de Grote Moskee in Mekka de enige was met hetzelfde aantal. Er wordt ook verondersteld dat de sultan in eerste instantie gouden minaretten wilde, maar vanwege budgettaire beperkingen bouwde architect Sedefkâr Mehmed Ağa zes gewone, omdat hij gehoorproblemen claimde.

De Sultan Ahmet Moskee was meer dan alleen een gebedsplaats; het was een complex met verschillende sociale doeleinden. Naast de religieuze functie herbergde het een madrasah, ziekenhuis, imaret (gaarkeuken), basisschool, markt en een graftombe voor de koninklijke familie. Een kamer genaamd 'Muvakkithane' was gereserveerd voor astronomen om berekeningen te maken voor gebedstijden. Helaas werden veel van deze gebouwen in de 19e eeuw afgebroken.

In 1985 voegde Unesco de historische gebieden van Istanbul toe aan de Werelderfgoedlijst. Deze gebieden liggen op een schiereiland omringd door de Zee van Marmara, de Bosporus en de Gouden Hoorn en beschikken over meesterwerken als de Blauwe Moskee en het Topkapı Paleis. Deze monumenten worden erkend om hun historische betekenis en dragen bij aan het rijke culturele erfgoed van Istanbul.